Poisson

Contaminanten


Gezondheidswerkers loven vis om de grote hoeveelheden omega 3, vitaminen en mineralen die hij bevat en raden aan om tweemaal per week vis te eten, waarvan het eenmaal een vette vissoort dient te zijn. Vissen kunnen echter ook contaminanten bevatten. De belangrijkste en ook veruit de gevaarlijkste zijn : methylkwik, dioxines en PCB (polychloorbifenyl).

Die contaminanten zijn in meer of minder hoge concentraties aanwezig in visproducten. Het gehalte varieert naar gelang van:

Die contaminanten blijven niet zonder gevolgen voor de gezondheid. Een te grote dosis kan neurologische en ademhalingsproblemen veroorzaken en kan de zintuiglijke waarneming en de motoriek van de mens aantasten. En deze stoffen staan als kankerverwekkend geboekstaafd.

Europese producten worden echter gecontroleerd en mogen de normen van de EFSA (European Food Safety Authority) – en met name de tolereerbare wekelijkse inname (TWI = tolerable weekly intake) – niet overschrijden.
Ondanks een stortvloed van artikels in de media werden nog maar weinig betrouwbare studies uitgevoerd om te bewijzen welke risico’s verbonden zijn aan het eten van te zwaar besmette vis.

Er werd wel een studie (CALIPSO) uitgevoerd in 4 grote havensteden in Frankrijk, gericht tot de grootste viseters. Uit de resultaten van die studie bleek dat geen enkel visstaal het maximum toegelaten gehalte methylkwik overschreed. Dit onderzoek toonde ook aan dat zelfs de grootste visproducteters, met tot wel 4,5 kg visproducten per week op hun menu, methylkwikwaarden in hun bloed hebben die onder de limietwaarde (van 56 μg/l) blijven.

En tot besluit blijkt uit deze studie dat de waargenomen besmettingsgraad van de zeeproducten, met uitzondering van enkele producten, globaal genomen een "voldoende" scoort volgens de geldende reglementering.

Vervuiling

Zware metalen worden voor ontelbare toepassingen of omwerkingen gebruikt. Worden beschouwd als zware metalen : lood, kwik, cadmium, koper, arseen, … Ze worden o.a. gebruikt bij de fabricage van buizen, bepaalde verven, autobatterijen, munitie en elektrische batterijen. Wanneer ze in zeeën en oceanen terechtkomen, is hun effect zeer problematisch.

De mariene biodiversiteit wordt door die vervuiling met volle kracht geraakt en gaat almaar verder verarmen. In eerste instantie besmet de vervuiling het plankton en diverse algensoorten, om vervolgens de vissen aan te tasten. Bepaalde zware metalen ondergaan verscheidene transformaties die ze soms nog giftiger maken. Ze stapelen zich op in het organisme en worden maar traag weer uitgescheiden.

Aanbevelen

Reeds gescande producten

Nieuwsbrief

RABAD