Problemen

Facebook Twitter

Sinds de 19e eeuw verkopen boeren hun toekomstige gewassen door middel van termijn contracten om zo zichzelf te beschermen tegen de prijsschommelingen Zowel de hedgers (landbouwconcerns) als de speculanten kopen deze termijncontracten. De speculanten die de landbouwproducten niet nodig hebben kopen deze contracten om ze dan duurder verder te verkopen aan hedgers …maar de omvang zou kleiner zijn.

Als de speculanten maar een kleine minderheid zouden vertegenwoordigen van de actoren op de termijnmarkten, dan zou hun gedrag het mechanisme van de prijsvorming niet verstoren. Maar sinds de jaren 2000 vormen ze een meerderheid op deze markten. Dit hangt samen met verschillende factoren (ontregeling van de financiële markten, faillissement van andere financiële markten – dot com, subprimes, …). Deze toestroom van speculanten laat hen toe te interfereren in de markt en de prijzen te manipuleren.

Voorbeeld

Op 16 juli 2010 kocht het Engelse hedge fonds Armajaro in Londen 240 100 ton cacao bonen ,met termijn contract , zijnde een kwart van de Europese stock en 7 % van de jaarlijkse wereldproductie van cacao. Deze aankoop zorgde voor een kunstmatig tekort dat leidde tot een prijsstijging (Zie grafiek).

Door via een omweg orders te geven bij verschillende makelaarskantoren en banken, die spelen op de markt van grondstoffen, waaronder BNP Paribas (die zou hebben bijgedragen aan de aankoop van 102.450 ton), heeft de groep Armajaro een groot deel van de termijn contracten van cacao, geaccumuleerd. Armajaro , dat in Londen gekend is onder de bijnaam « the chocolate Finger », heeft zo een kunstmatig tekort gecreëerd dat op zijn beurt gezorgd heeft voor een nooit verwachte prijsverhoging van de cacao op de natuurlijke markt sinds 33 jaar. 

Agenda

Lettre d'information